Okna z tworzyw sztucznych

Okna plastikowe znajdują zastosowanie zarówno w budownictwie nowoczesnym, jak i w architekturze zabytkowej. Jest to możliwe dzięki różnorodnym kształtom, ozdobnikom i szerokiej gamie kolorystycznej. Cechy te pozwalają na dopasowanie wyglądu okna do stylu elewacji. Ponadto ościeżnice z PVC produkowane są jako profile renowacyjne, nakładane na starą ościeżnicę drewnianą.
Okna z PVC są wytwarzane jako konstrukcja jednoramowa , szklona szybami zespolonymi. Decydując się na okno dwudzielne, należy określić, czy będzie ono ze słupkiem (ogranicza on powierzchnię przeszklenia, jednak wzmacnia konstrukcję okna), czy bez niego.
Profile ram skrzydeł i ościeżnic okiennych są skonstruowane jako zespół współpracujących ze sobą elementów, które tworzą system. Poszczególne elementy łączone są w narożach poprzez zgrzewanie. Do elementów systemu należą również szprosy (szczebliny), które służą do dodatkowego pionowego i poziomego podziału powierzchni okna. Istnieje wiele systemów produkcji okien z tworzyw sztucznych (na polskim rynku około 50). Ramy skrzydeł i ościeżnic w każdym z systemów różną się kształtem przekroju poprzecznego, wymiarami, grubością ścianek zewnętrznych i wewnętrznych oraz liczbą komór (nie ma możliwości łączenia ze sobą elementów różnych systemów). Profile mają od dwóch do sześciu komór (najczęściej spotyka się dwu- i trzykomorowe). Komorowa budowa profili pozwala uzyskać lepsze parametry termoizolacyjne (im więcej komór, tym niższy współczynnik przenikania ciepła U). Cieplejsze okna poprawiają komfort mieszkania i ograniczają ryzyko wystąpienia zjawiska kondensacji pary wodnej na szybie od strony pomieszczenia.
Ze względu na małą sztywność profili z PVC umieszcza się wewnątrz nich kształtowniki ze stali ocynkowanej. Profile z PVC i kształtowniki usztywniające są łączone za pomocą wkrętów. Ścianki komory i kształtownika nie mogą stykać się całą powierzchnią. W tym celu w ściankach komory umieszczane są wypusty, które pozwalają na zachowanie koniecznego dystansu.
Okna z PVC dostępne są w wielu kolorach ; z wykończniem jednolitym lub z fakturą drewna. Można zamówić okna barwione na różne kolory od zewnątrz i od wewnątrz. Są trzy metody nakładania koloru lub faktury na ramy. Profile mogą być barwione w masie (tzw. proces koekstruzji - wtopienie barwy na głębokość 2-3 mm), stosuje się specjalne folie zgrzewane z powierzchnią profilu lub technologię termoutwardzalnego lakierowania (jest ona bardzo skomplikowana i możliwa do wykonania jedynie w wytwórni). Okna plastikowe mogą mieć dowolne kształty - prostokątne, trapezowe, trójkątne, łukowe i okrągłe.
Zaletą okien z tworzyw sztucznych jest trwałość. Nie wymagają uciążliwej konserwacji, z wyjątkiem okresowego smarowania okuć i zawiasów. Gładka powierzchnia ram ułatwia czyszczenie.

 

 
.  

Okna drewniane

Mają naturalny wygląd, zwłaszcza te z widocznym rysunkiem drewna. Szczególnie pasują do domów, które architekturą i wykończeniem nawiązują do tradycji. Podstawowym materiałem do produkcji okien drewnianych jest drewno sosnowe. Zamówić można również okna ze świerku, modrzewia, dębu, mahoniu (meranti) lub innego drewna egzotycznego.
Są cztery podstawowe konstrukcje okien drewnianych : jednoramowe, zespolone, skrzynkowe i ościeżnicowe. Obecnie na rynku najbardziej rozpowszechnione są pierwsze z nich. Konstrukcje skrzynkowe i ościeżnicowe wykonywane są na zamówienie. Wykorzystuje się je najczęściej do prac rekonstrukcyjnych w obiektach zabytkowych lub w budynkach współczesnych, stylizowanych na zabytkowe.
Ramy okienne są przeważnie sklejane (na grubości) z trzech warstw drewna litego lub łączonego na długości. Technika ta pozwala wyeliminować wady anatomiczne drewna, tj. sęki, skręt włókien i inne. Drewno klejone jest także bardziej odporne na paczenie się. Podstawowy przekrój elementów w konstrukcji okna jednoramowego ma wymiary 68 x 78 mm. Poszczególne elementy skrzydeł okiennych i ościeżnic łączy się w narożach przy pomocy czopów (dwa lub dwa i pół czopa). Sposób i jakość wykonania połączeń ma decydujący wpływ na trwałość okien.
O trwałości i estetyce okien drewnianych decyduje również sposób wykończenia powierzchni elementów. Nowoczesne okna mają gładką powierzchnię i zaokrąglone krawędzie (wpływa to na zwiększenie trwałości powłok malarskich). Ich kolorystyka jest bardzo różnorodna. Produkowane obecnie okna po zaimpregnowaniu są malowane farbami akrylowymi (wodorozcieńczalnymi) lub lakierami. Lakiery mogą być dwojakiego rodzaju: kryjące i lazurujące (zmieniające kolor drewna, ale nie przykrywające jego naturalnego rysunku). Możliwe jest również dwukolorowe wykończenie - inna barwa na zewnętrznej i wewnętrznej powierzchni.
Producenci oferują okna w różnych kształtach: prostokątne, trapezowe, trójkątne, łukowe, okrągłe. Dodatkowo okna z drewna litego można zamówić z ramami rzeźbionymi wg indywidualnych wzorów.
Podstawową zaletą okien drewnianych jest ich bardzo dobra izolacyjność termiczna (ramy i ościeżnice) - izolują lepiej niż okna z PVC i aluminium. Ponadto charakteryzują się dużą sztywnością, łatwą obróbką oraz możliwością dowolnego zabarwienia (zmiana koloru w czasie użytkowania wg uznania), nie wykazują również zmian wymiarów pod wpływem temperatury. Mają naturalny wygląd, zwłaszcza te z widocznym rysunkiem drewna.


 
             

Okna aluminiowe

Do domu można kupować okna z profili ciepłych. Mają one bardziej złożoną konstrukcję - każdy składa się z dwóch kształtowników aluminiowych połączonych wkładką termiczną z tworzywa sztucznego. Produkowane są ze specjalnych profili wytłaczanych ze stopów aluminium zawierających magnez i krzem. Dzięki magnezowi takie profile mają większą wytrzymałość, dzięki krzemowi - większą twardość niż te z czystego aluminium.
Okna aluminiowe mogą mieć dowolny kształt : prostokątny, kwadratowy, okrągły bądź łukowy (możliwe do wykonania wymiary okien zawierają się w granicach: szerokość 30-500 cm, wysokość 40-600 cm). Większość firm wykonuje okna aluminiowe tylko na indywidualne zamówienie. Są one dość drogie, ale ze względu na estetykę, dużą wytrzymałość i trwałość często stosowane w reprezentacyjnych budynkach użyteczności publicznej, rzadki w domach prywatnych.
Są dwa rodzaje profili aluminiowych - "zimne" i "ciepłe". Pierwsze są wykonane w całości z aluminium, dlatego mają niską izolacyjność cieplną. Zwykle wykonuje się z nich okna do biurowców, konstrukcje fasad, wiat lub budek telefonicznych ale w naszym klimacie nie raczej nie znajdują zastosowania.
Do domu można kupować okna z profili ciepłych. Mają one bardziej złożoną konstrukcję - każdy składa się z dwóch kształtowników aluminiowych połączonych wkładką termiczną z tworzywa sztucznego. Tworzy ona barierę cieplną, dzięki której profile mają lepszą izolacyjność termiczną, ale nie tak dobrą jak profile drewniane czy z tworzywa.
Profile zimne mają zazwyczaj jedną komorę (stąd nazwa jednokomorowe), ciepłe - zwykle dwie lub trzy. Każda dodatkowa komora poprawia właściwości cieplne profilu.
Okna aluminiowe są najczęściej jednoramowe, rzadziej - zespolone. Te pierwsze są wygodniejsze w użytkowaniu: szyby myje się tylko z dwóch stron - nie trzeba rozkręcać okien.
Wygląd i trwałość okien aluminiowych zależy od sposobu wykończenia profili, które mogą być:

  • anodowane - tak wykończone są trwałe, odporne na korozję, zmiany temperatury oraz warunki atmosferyczne; najczęściej mają złoty, brązowy lub ciemnobrązowy kolor lub barwę naturalnego aluminium;
  • lakierowane (malowane) proszkowo lakierami poliestrowymi - dzięki temu są bardziej odporne na korozję i przypadkowe zarysowanie niż anodowane; typowy kolor lakieru to biały i brązowy, inne barwy dobiera się z palety kolorów i zwykle trzeba za nie dopłaci. Możliwe jest także wykonanie profili dwukolorowych - w innym kolorze na zewnątrz, innym wewnątrz.
    Powierzchnia profili może być błyszcząca, matowa lub metalizowana albo przypominać odcień i rysunek drewna.

Duża wytrzymałość profili, pozwala na montowanie w typowej ramie skrzydła oszklenia grubości od 3 do 60 mm i masie 50-60 kg/m 2 . Można więc zamówić okna aluminiowe z ciężkimi szybami antywłamaniowymi. Niektórzy producenci oferują też okna ze specjalnie wzmocnionych (antywłamaniowych), a nawet kuloodpornych profili.


 
               

Parapety zewnętrzne

Decydując się na montaż podokienników przed ułożeniem ocieplenia, należy uwzględnić grubość warstwy materiału izolacyjnego wraz z warstwą elewacyjną. Podokienniki muszą być szersze od łącznej grubości tych warstw, żeby nie okazały się w przyszłości kosztowną prowizorką. Jeżeli będą za wąskie, to ocieplając dom trzeba będzie je wymienić na nowe. Parapety z blachy ocynkowanej
Są najbardziej popularne i najtańsze. Podokienniki gotowe dostępne w różnych wymiarach: szerokość od 50 do 320 mm i długość do 6 m (kapinosy długości 25 mm). Powleczone są lakierem syntetycznym w kolorze: srebrnym, brązowym lub białym. Podokienniki wykonywane na zamówienie przycinane są z arkuszy ocynkowanej blachy stalowej - zwykle grubość) 0,55 mm - stosownie do wymiarów wnęki pod oknem (najlepiej jeśli to blacharz wymierzy przedtem jej długość i szerokość). Podokienniki wykonuje się z całego arkusza blachy lub z dwóch zlutowanych kawałków. Lepiej zamówić podokiennik z jednego kawałka blachy odpowiedniej długości. Podokiennik lutowany trudniej się montuje, a połączenie często jest nieestetyczne. Źle zlutowana blacha może też przeciekać. Z blachy standardowej grubości (0,55 mm) wykonuje się podokienniki długości do 2 m. Na dłuższe powinno się użyć blachy grubości 0,8-1 mm: wtedy podokiennik nie będzie za wiotki. Producenci oferują również elementy do wykańczania brzegów podokiennika przy ścianie. Odprowadzają one wodę ze ścian budynku, miejsc zakotwień podokienników w murze, a także styków i narożników. Na trwałość kolorów i odporność na korozję udzielana jest pięcioletnia gwarancja. Podokienniki można pomalować na dowolny kolor, przedtem jednak należy je koniecznie umyć i odtłuścić. Najlepiej stosować farby do blachy ocynkowanej dostępne w różnych kolorach.

Parapety z aluminium
Mają szerokość od 50 do 360 mm i kapinos długości 25 mm. Można zamówić podokienniki dowolnej długości. Dostępne są podokienniki z surowego aluminium i anodowane w kolorze naturalnym, brązowym lub ciemnobrązowym. Oferowane są też podokienniki lakierowane proszkowo w różnych kolorach.
Są bardzo odporne na warunki atmosferyczne. Sprzedaje się je razem z akcesoriami wykończeniowymi i elementami ułatwiającymi ich montaż. Wyznaczając długość podokiennika należy pamiętać, że aluminium znacznie rozszerza się pod wpływem ciepła. Ze względu na rozszerzalność termiczną i zalecaną 10-milimetrową szczelinę dylatacyjną, podokiennik powinien być o 15 mm krótszy niż wymierzony. Nasuwane końcówki umożliwiają rozszerzanie się podokiennika.

Parapety z PVC

Produkowane są z piankowego lub twardego PVC. Ich powierzchnia pokryta jest laminatem. Dzięki temu podokienniki te dostępne są w wielu kolorach. Niektóre laminaty imitują drewno jasnego lub ciemnego dębu, mahoniu albo palisandru. Podokienniki z PVC są w przekroju pełne lub komorowe. Dzięki różnym szerokościom podokienników i długościom kapinosów można je stosować praktycznie do wszystkich elewacji. Dostępne są także - wykonane z PVC - łączniki, wypełnienia narożników i zaślepki na końce. Podokienniki z PVC są odporne na kwaśne deszcze i korozję. Bardzo łatwo utrzymać je w czystości: wystarczy umyć zabrudzoną powierzchnię wodą z łagodnym detergentem.

 

 
               

Jak pielegnować okna?

Aby przedłużyć żywotność i zachować dobry wygląd okien i drzwi wykonanych z PCV, należy stosować odpowiednie zabiegi pielęgnacyjne i konserwacyjne, do których należy: mycie ram odpowiednimi środkami, konserwacja uszczelek, smarowanie zawiasów i okuć obwiedniowych.
Środek myjący do ram okien i drzwi, jako że mamy do czynienia ze specyficznym tworzywem i produktem (PCV jest "miękkie", elektryzuje się statycznie, co powoduje przyciąganie zanieczyszczeń i mocne przyklejanie się ich do powierzchni, okucia w ramach), powinien spełniać odpowiednie wymagania.. Przede wszystkim nie może naruszać chemicznie, czy też mechanicznie powierzchni ram, tj. nie może zawierać substancji ściernych i związków chemicznych rozpuszczających i penetrujących w tworzywo PCV. Pożądane jest, aby taki środek posiadał doskonałe właściwości myjące i odtłuszczające, oraz zawierał środki zapobiegające korozji, tzw. inhibitory korozji (okucia) i system antystatyczny. Stosowanie środków myjących zawierających substancje ścierne czy też związki chemiczne naruszające powierzchnię jest niedopuszczalne; powoduje to w efekcie zmatowienie powierzchni ram, powstanie mikro porów, a wnikający tam brud jest nie do usunięcia. Konserwacja uszczelek polega na naniesieniu na ich powierzchnię odpowiedniego środka zabezpieczającego przed szeroko pojętymi czynnikami atmosferycznymi i zapobiegającego przymarzaniu uszczelek do profili w okresie zimowym. Wymagania te spełniają odpowiednie preparaty oparte na żywicach silikonowych. Wewnętrzne mechanizmy okuć obwiedniowych nasmarowane są przez producenta i użytkownik nie ma możliwości ingerencji w nie, ale ma wpływ na to co jest na zewnątrz. Należy smarować: zawiasy, ruchome współpracujące elementy okuć obwiedniowych dostępne na zewnątrz, współpracujące rygle ruchome i nieruchome. To powoduje zmniejszenie sił działających na mechanizm klamki i system okuć obwiedniowych, przedłużając ich niezawodne działanie. Godnymi szczególnie do polecenia do stosowania są ogólnie mówiąc smary silikonowe, gdzie po nasmarowaniu odparowuje zawarty w nich rozpuszczalnik i pozostaje warstwa smarna silikonu, do której nie przykleja się kurz i nie tworzy się warstwa brudnej mazi. Zabiegi o których mowa powyżej najlepiej wykonać co najmniej dwa razy w roku, przed i po okresie zimowym, a smarowanie okuć, rygli ruchomych i nieruchomych przeprowadzić najlepiej po każdym myciu ram.

 

   
               

Jak konserwować okucia?

Dla zachowania prawidłowej pracy, okucia powinny zostać naoliwione przynajmniej raz w roku.

Z tego też względu należy pamiętać o konserwacji następujących miejsc:
  zawiasy: często pozostałości zaprawy powodują skrzypienie okien i utrudniają ich ewentualną regulację,
  miejsca połączeń elementów okuć: narożniki, rygle, rozwórka,
  pozostałe elementy okuć: w miejscach oznaczonych.


oznaczenie miejsc konserwacji

Podkreślam, iż nie należy używać gęstych smarów przemysłowych typu tawot, gdyż powodują one zacinanie się elementów okucia oraz rozpuszczanie środków smarnych.
Dla prawidłowego działania ukuć, części zamykające i sworznie obrotowe polecam smarować białym smarem maszynowym bez zawartości żywic i kwasów o dobrym współczynniku pełzania lub wazeliną.
Zwracam także uwagę na regularne sprawdzanie połączeń śrubowych.

 

               

Brama garażowa segmentowa, roletowa czy uchylna - którą wybrać?

Bramy garażowe segmentowe, roletowe i uchylne różnią się sposobem użytkowania, konstrukcją oraz wypełnieniem skrzydła. Obecnie najlepiej sprzedającą się bramą garażową na rynku jest brama segmentowa - ze względu na swe zalety. Przed podjęciem decyzji o zakupie warto poznać jej główne atuty.

Brama segmentowa WIŚNIOWSKI to brama ciepła, zbudowana z 40 [mm] stalowych paneli wypełnionych pianką poliuretanową i uszczelniona na całym obwodzie. Brama dostępna jest w wymiarach typowych i specjalnych oraz w 210 kolorach wg palety RAL. Dopełnieniem oferty jest bogate wyposażenie dodatkowe: automatyka ze zdalnym sterowaniem, przeszklenia ozdobne oraz drzwi przejściowe. Solidna i trwała konstrukcja, rolki o "pływających" osiach oraz układ odpowiednio dobranych sprężyn gwarantuje sprawną i komfortową pracę bramy.

 

 
 
   
 
STRONA GŁÓWNA - FIRMA - OKNA - WIARYGODNOŚĆ - CENNIK - PORADY - KONTAKT
PAWŁOWSKI OKNA © 2005
created by LUKAS.INC.